15 januari 2016

••• Learning to love yourself •••


Als iemand mij zou vragen wat ik nou mooi vind aan een menselijk lichaam zijn dat veel dingen.
volle kuiten , slanke armen, kuiltjes in het gezicht en in je onderrug maar ook een gespierd buikje, een thigh gap en een goeie partij billen zijn dingen die ik echt mooi vind aan een lichaam.
Nu ik voor mijn opleiding praktisch de gehele menselijke anatomie aan het stampen ben kijk ik anders naar de lichamen van anderen, maar zeker ook naar die van mijzelf.
Ik wil niet emo klinken, maar er zijn niet belachelijk veel dingen aan mijn lichaam waar ik echt trots op ben.
Ik vind mijn benen te kort, mijn billen te groot, mijn kin te prominent en mijn ogen te slaperig.
Maar wat ik wel heel "mooi" vind aan mijzelf zijn dus mijn lippen, neck en collarbones (dit klinkt toch veel mooier dan sleutelbeenderen)



De nek heeft iets sensueels voor mij, het is een kwetsbare plek en voor mij een van de meest gevoelige plekken van mijn lichaam.
Ik ben daar extreem kittelig en de kleinste aanraking daar bezorgt mij al kippenvel.

Lippen zijn aantrekkelijk, iemand met mooie lippen ziet er meteen zo onweerstaanbaar en zoenbaar uit, en volle lippen geven een volle, gelukkige lach.

Collarbones vind ik sierlijk, het zit er delicaat uit en wanneer iemand zijn sleutelbeenderen te zien zijn vind ik het op de een of andere manier nog verleidelijker dan een decolleté of compleet ontbloot lichaam.


Deze drie dingen in combinatie staan vaak centraal in mijn zelfportretten, ik vind foto's van mijn eigen hoofd heel confronterend maar als ik ergens trots op moet (en mag) zijn, dan is het wel mijn hals en lippen.

Verder ben ik ook een enorme waardering gaan ontwikkelen voor sproetjes en littekentjes.
Ik heb jarenlang mijn eigen kleine sproetjes gehaat, en het littekentje in mijn wenkbrauw vond ik ook vreselijk.
Maar ik ben gaan inzien dat dit soort kleine "imperfecties" iemand uniek maken, het zijn echt kleine tekentjes van schoonheid die echt alleen bij jou horen en helemaal van jou zijn.


Kortom, ik heb best lang best veel aan mijzelf ongemakkelijk, raar, imperfect of lelijk gevonden en ik begin nu eindelijk het echt naar mijn zin te hebben in mijn eigen lichaam.

Als ik in de spiegel kijk denk ik nu minder snel "Jezus wat is er mis met jou vandaag" maar vaker "ah ik zie er nog best lief uit vandaag"
Op dit moment houd ik van mijn hals en lippen ik hop over een paar jaar te kunnen zeggen dat ik echt van mijn hele lichaam houd, en dat hoeft niet per se in de verpakking die ik nu heb te zijn, die kan opeens een stuk gespierder of een stuk voller zijn het maakt mij niet uit.
Ik hoop gewoon dat ik ooit op dat punt kom waar ik kan zeggen dat ik blij ben met wat ik in de spiegel zie, en ik hoop dat dat bij jullie ook gebeurd!

Wat vinden jullie het mooist aan jezelf ?

❤️ Ish

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen