30 januari 2016

••• een flinke 180º graden draai, en niet meer liegen •••


Hmm okay, even een heel serieus stukje tussen alle blijheid en gelukkigheid door.
Zoals een aantal van jullie waarschijnlijk weten, ik kom uit Lelystad.
Ik woon hier al sinds mijn 6e en mijn ouders, vrienden en vriendje zitten hier.
September 2015 ging ik verhuizen naar Hasselt. In België. 260 km verderop.
Ik vond het eng, ik vond het leuk en het was een risico.
Ik had namelijk meegedaan met het toelatingsexamen arts/tandarts in België en ik moest daar een 2e keuze vinden, want het was te laat om in Nederland te gaan studeren en ik moest als ik het examen haalde een woonplek hebben in België dus ik had geen keuze dan daar te gaan studeren.
Ik haalde het examen op 1 punt niet (typerend voor 2015, bijna alles lukte op 1 punt niet) en begon dus aan mijn 2e keuze studie namelijk revalidatiewetenschappen en kinesitherapie, en hier gaat het nu dus om.


Nu, een half jaar later ben ik gestopt met die opleiding en ik woon weer thuis.
Vanaf het begin voelde ik mij niet lekker in mijn vel, ieder weekend 3 uur in de auto naar huis was vermoeiend, en ik mist iedereen thuis echt heel erg.
Ik zat niet lekker in mijn vel, sliep en at niet goed, moest om alles janken en voelde me gewoon mega mega eenzaam.
Eerst vond ik dat ik mezelf aanstelde en dat ik gewoon moest wennen en mezelf vermannen, maar naarmate de maanden verdergingen bleef het gevoel.
Ik voelde mij gewoon dood en doodongelukkig.
Ik had ondertussen wel wat leuke en onwijs lieve vriendinnen gemaakt (die ik mega veel ga missen) en ik was super blij met mijn eigen plekje maar ik zat toch niet lekker in mijn vel.

Toen ik er ook steeds meer begon achter te komen dat ik de opleiding ook 10 keer niks vond, en mezelf dat vak niet zag uitoefenen werd ik nog verdrietiger.
Ik denk dat ik echt in een depressie aan het glijden was, want ik voelde mij leeg en lusteloos, ik wilde alleen maar huilen in bed en ik herkende mezelf gewoon totaal niet.

Niemand in mijn omgeving wilde ik iets laten merken, want ik wilde mensen geen schuldgevoel geven, ze konden toch niks doen met die afstand.
De enigen die vermoedens hadden waren Robert en mijn ouders.
Robert belde mij iedere avond heel even en kon kennelijk aan mijn stem gewoon merken dat er wat was, en mijn moeder had haar 6e mama-zintuig en papa wist het gewoon, die vroeg constant of ik wel gelukkig was en ik bleef maar ja zeggen terwijl dat echt niet zo was.

Afgelopen week barste de bom, nadat ik door een aantal professoren behoorlijk onbeschoft ben behandeld (doordat ik enkel kritiek uitte over het toetsingssysteem tegenover medestudenten) en uitspraken naar mijn hoofd gegooid kreeg als "ga maar weer terug naar Nederland" "ik weet niet uit wat voor onbeschoft en arrogant nest jij komt" was ik er klaar mee.
Ik weigerde ergens te blijven waar ik ongelukkig was, waar ik geen einddoel had en waar ik ook nog eens als afval behandeld werd.
Ik was over mijn toeren en belde hysterisch jankend mijn vader op en vertelde alles in een ademteug.
Diezelfde avond ben ik nog met 2 tassen vol met wat ik er maar in kon gooien naar huis gereden, en sindsdien woon ik weer thuis.

Ik ben nu bezig met bijkomen en weer lekker in mijn vel zitten, en zodra ik weer helemaal terug verhuist ben ga ik ook een baantje zoeken en een tijdje werken.
Mijn ouders steunen mij en mijn vrienden zijn ook zo onwijs supportive en daar ben ik echt heel dankbaar voor.
20 februari heb ik mijn toetlatingstoets geneeskunde bij de Universiteit van Amsterdam en als ik die niet haal ga ik in september beginnen met de studie biologie aan de Universiteit van Amsterdam.

Dus ja, ik heb een risico genomen, en het pakte niet goed uit.
Ik ben nu heel opgelucht en heb zin in wat er gaat komen, ik denk dat dit allemaal levenservaring is geweest en ik geloof er heilig in dat niks zonder reden gebeurd.

Ik wilde dit even met iedereen delen want vanwege de chaos in mijn leven op dit moment zal er minder online komen, mijn blog is voor mij een uitlaatklep voor mijn energie en ik wil het liefst alleen maar positieve dingen loslaten op de wereld.
Maar dit is nou realiteit en ik schaam mij er ook niet voor, iedereen die in dezelfde situatie zou ik graag een knuffel willen geven en ik heb mijzelf zoveel beter leren kennen hierdoor.
Ik wil denk ik als laatste gewoon zeggen dat risico's genomen moeten worden, en dat je vooral nooit maar dan ook nooit bang moet zijn om eerlijk te zijn tegenover jezelf en de mensen om je heen.

kusjes en knuffels, Ish

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen